Dolina Pięciu Stawów Polskich

Dolina Pięciu Stawów Polskich położona jest w Tatrach Wysokich, ok. 1625 - 1900 m.n.p.m. i znajduje się w niej – wbrew nazwie – sześć jezior polodowcowych. Są to Wielki Staw Polski, Mały Staw Polski, Przedni Staw Polski, Zadni Staw Polski, Czarny Staw Polski i Wole Oko. Ostatni ze stawów nie jest wzięty pod uwagę ze względu na swój okresowy charakter i niewielką powierzchnię w porównaniu do pozostałych.

Ścieżki dla turystów
Głównym szlakiem, którym dotrzeć można do Doliny Pięciu Stawów, jest droga prowadząca z Palenicy Białczańskiej, przez Wodogrzmoty Mickiewicza, a następnie przez Dolinę Roztoki. Przechodząc w pewnym momencie z zielonego na czarny szlak, podziwiać można ponad 70-metrową Wielką Siklawę – najpotężniejszy wodospad w Tatrach. Pozostałe trasy, którymi dotrzeć można do stawów, to m.in. szlak od Morskiego Oka przez Świstówkę Roztocką i dalej na Zawrat, a także drugi szlak z Morskiego Oka przez Szpiglasową Przełęcz, ciągnący się następnie aż na Kozią Przełęcz.
Znad Wielkiego Stawu dotrzeć można natomiast na Kozi Wierch szlakiem czarnym, oraz szlakiem żółtym na przełęcz Krzyżne.

Historia
Historia Doliny Pięciu Stawów rozpoczyna się wraz z rozwojem pasterstwa na tych terenach. Należały one wówczas do rodziny Nowobilskich, a nadane zostały im w 1637 roku przez króla Władysława IV. Wypasanie owiec w dolinie trwało do roku 1965, kiedy to Tatrzański Park Narodowy ostatecznie cały obszar wykupił bądź wywłaszczył właścicieli. Wcześniejsze ograniczenia związane z wypasem zostały wprowadzone już w 1956 roku, a stopniowy wykup tych terenów od górali rozpoczęło przed II wojną światową Towarzystwo Tatrzańskie. Przybycie pierwszych turystów datuje się na początek XIX wieku.  Dotarli tam wtedy m.in. Stanisław Staszic i Seweryn Goszczyński, było to jednak latem. Jako pierwsi zimą dotarli tam Jan Grzegorzewski, etnograf, krajoznawca i literat, oraz przewodnik Bartłomiej Obrochta. Było to pomiędzy 21, a 22 stycznia 1894 roku.
Pierwsze schronisko w Dolinie Pięciu Stawów  powstało w 1876 roku nad Małym Stawem, nadano mu wtedy imię polskiego geologa Ludwika Zejsznera. Kolejny budynek, o trwalszej konstrukcji, postawiono w 1898 roku. W związku z rosnącą popularnością, schronisko modernizowano i rozbudowywano kilkukrotnie. Od 1907 roku działała tam sekcja narciarska Towarzystwa Tatrzańskiego. W 1924 roku znów postanowiono wybudować nowe schronisko, a stworzeniem projektu zajął się dyrektor Szkoły Przemysłu Drzewnego w Zakopanem Karol Stryjeński, który to zaprojektował również m.in. zakopiańską Wielką Krokiew. Schronisko oddane zostało do użytku w 1932 roku. Był to okres świetności przedwojennej turystyki i narciarstwa, odbywały się tam obozy Polskiego Związku Narciarskiego z udziałem wielu znakomitych zawodników: Heleny Marusarzówny, Stanisława Marusarza i Bronisława Czecha. W czasie II wojny światowej zarządzająca schroniskiem rodzina Krzeptowskich wspierała przebywających w Tatrach partyzantów. Budynek przetrwał wojnę, spłonął jednak w niewyjaśnionych okolicznościach w maju 1945 roku.
Od 1947 schronisko zastępował niewielki drewniany budynek nad Małym Stawem. W 1954 ukończono budowę obecnego schroniska, piątego już w historii doliny. Stanął on jednak, w przeciwieństwie do poprzednich, w zupełnie innym miejscu – nad brzegiem Przedniego Stawu.

 

Dolina Pięciu Stawów

Ocena: /5 ( Głosy)